Œver Klaus Groth

Klaus Johann Groth – an d’n 24. Oostermaand 1819 as Buursœhn in Heid’ (Dithmarschen, Hulsteen) boorn un an’n 1. Braakmaand 1899 in Kiel dood bläven – wardt in Düütschland mang ’n Barg Minschen as de wichtigste nedderdüütsche Dichter ankäken. Groth was ook een vun de wichtigsten nedderdüütschen Philologen un Spraakaktivisten vun’t 19. Jahrhunnerd, een vun de Lüüd’, de de olde Sassenspraak vun Norddüütschland un de oosternen Nedderlannen redden un quicken wullen. He was sik heel un deel bewusst vun’t kulturelle un spraakliche „nedderdüütsche“ (d.h. nedderfranksch-neddersassische) Kontinuum, dat to sien Tied noch in een Stück twüschen Fransch-Flannern un den oosternen Baltikum bestünn. Groth schreev’ tomehrst Riemels up Volksleed-Aard. De Warken, de de Lüüd’ upleevst hebbt, de findt sik in sien Riemelsammelsuus »Quickborn« (Hamborg, 1856), un de bekanntsten mang jüm sünd „Min Modersprak“ un „Min Jehann“.